มืด 555

อ่า

น้องปอย

อดกินพิซซ่าเลยอ่า

เอิ๊กๆ

32 ธันวา ฮ่าฮ่า

ที่ร๊ากกก


เมื่อคืน หนุกมากมาย^^

เค้ามาชวนไปเที่ยวคณะจ้า งานขายของ Handmade

ขอบคุณมาก
สำหรับไก่หนึ่งเล้า
555

วันนี้บ่มาเตะนำกัน
นักกีฬาน้อยบักคัก
เจ็บคิงแฮง

น้องปอยยยยยยยยยย

สนุกมากเลยนะ ไปบ้านเป็ด

เพื่อนๆเราเต็มที่มากๆเลย

เหอๆ เราก้อยังมึนๆ กินไปเยอะ

น้องปอยยย

มากินมาม่าเป็นเพื่อนหน่อยจิ

เหอๆ

น้องปอยยยยยยยย

ไปกินนม ให้แซบเด้อ

เราอยู่เฝ้าห้องคนเดียวอีกแระ

เริ่มจะเหงาแล้วเด้

คิดถึงเหมือนกัน...

นัดบ้านๆๆๆ

คิดถึง หุหุ

อิจฉาคนได้ไปเที่ยวจัง

มีข่าวจาบอก

อ.รู้แว้วว่าเธอม่ายมา

ให้ส่งใบลา

เหอๆๆๆ


เค้าขอโต๊ดดดดดดดดดดด

เฮ้อ.. คิดถึงเพื่อนๆว่ะ
TT^TT
ยังไงซะก็อย่าลืมของฝาก ลั้นลาล๊า

จุ๊บๆ
สะ บาย ดี มะค้า
มะเจอกานตั้งนาน
คิดเถิง
อิอิ

แต่

เหงา

จริง

ว่ะ

เป็นอีกคืนที่เหงาจับใจ

เป็นอีกคืนที่ใจว่างเปล่า

ไม่มี"เงา"(เธอ)แล้ว

...

เป็นอีกคืนที่หนาวกว่าเคย

เป็นอีกคืนที่นอนไม่หลับ

ติดอยู่กับความหลัง
...

ผ้าที่เคยห่ม
หมอนที่เคยหนุน
ของที่เคยคุ้นตา
ก็ไม่เหมือนเก่า
เพราะมีคำว่าเหงา
เข้ามานอนแทนที่(เงา)เธอ
และมันไม่คุ้น(ที่จริงก็คุ้นนะ..อยู่ก็เหมือนไม่อยู่^^)ที่เธอหายไป

ไม่มีอีกแล้ว...ไม่มี
ไม่มีเธออีกแล้ว..ข้างกาย
ไม่มีใครให้บอกรัก
(อยากบอกจัง..ไม่กล้าจริงจังซะที..เกรงจาย..ช่วยหน่อยดิ)
ให้ฉันพักใจ
ต้องกอดความเดียวดายไปทุกคืน
มันไม่มีอีกแล้ว...วันนั้น
ไม่ว่าจะหลับฝันหรือตื่น
ร้องไห้คนเดียวกับแสงดาว
อยู่ทุกคืน
เพราะห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย
ให้เลิกรักเธอ
(ยังเลือกไม่ได้ซะทีอ่ะปอย..คนไหนดีเนี่ย..ลำบากใจจัง.."เลือกไม่ได้")

















ก็ทีเล่นทีจริงอ่ะน๊าาาาาาาาา

พอประทังชีวิต!

เค้าเหงา...

เหงาจริงจัง

ไม่สบายกายก็ไม่หายซะที

ยังจะมียุกยิกๆมาสะกิดใจเพิ่ม

อยากอยู่อย่างสงบ

แต่ตอนนี้ทำได้แค่อยู่อย่างเงียบ

เงียบแบบไม่ได้ตั้งใจ

เงียบเพราะแค่ไม่มีใคร..มาให้คุย

นอนป่วยแบบเปลี่ยวๆ

อยู่คนเดียวในห้องเงียบๆ

เดินทางไปกลับปลอดภัยนะ
ของฝากของฝาก